اسرار باورنکردنی از زندگی حرفه‌ای هری کین؛ آب قلم، دوری از پاستیل و طب سوزنی

عصر کرد - ایرنا /توجه وسواس‌گونه به جزئیات، به این مهاجم (هری کین) کمک می‌کند تا به سطوح بالاتری دست یابد؛ از جمله ثبت صد و بیست و ششمین بازی ملی‌اش در روز پنج‌شنبه.
به گزارش ایرنا و به نقل از گاردین، این یک «راز کوچک و شیطنت‌آمیز» از هری کین بود؛ کاری که کاپیتان تیم ملی انگلستان پس از مسابقات انجام می‌داد. او احساس می‌کرد که سزاوار چنین لذت‌جویی‌ای است. بله، حالا می‌توان فاش کرد که کین دوست داشت پس از ۹۰ دقیقه بازی طاقت‌فرسا، با خوردن یک بسته آب‌نبات به خودش پاداش دهد. او اواخر سپتامبر، پس از پیروزی در لیگ ملت‌های اروپا مقابل جمهوری چک در پراگ، با لبخندی گفت: «من واقعاً آب‌نبات‌ را دوست دارم.»
نام کین هرگز با هیچ‌گونه حاشیه‌ یا رسوایی گره نخورده است؛ شاید بتوان گفت بزرگ‌ترین «نقطه ضعف» او، علاقه شدیدش به پاستیل‌ باشد! وقتی او برنده توپ طلا شد، خوشحالی واقعی و صادقانه‌ای در همه جا دیده می‌شد
اما دیگر خبری از آن نیست. در آغاز فصل گذشته، کین تصمیم گرفت این خوراکی‌های وسوسه‌انگیز و «ممنوعه» برای فوتبالیست‌ها را کنار بگذارد. پس از مدتی، متوجه تفاوت شد؛ احساس می‌کرد بدنش آماده‌تر و چابک‌تر شده است؛ توانایی بیشتری برای دویدن با سرعت بالا پیدا کرد و دفعات بیشتری می‌توانست شتاب بگیرد. آیا این تغییر، نتیجه‌ی همین موردِ جدید در فهرست فداکاری‌های شخصی او بود؟ یا پیامدِ برنامه جامع‌ترِ سلامتی اوست که گستردگی‌اش واقعاً حیرت‌انگیز است؟
نکته اصلی اینکه پیشرفتی حاصل شده بود. بنابراین کین همان کاری را کرد که همیشه انجام می‌داد و با تمام قوا به آن پرداخت. از آنجا که گل‌ها بیش از هر زمان دیگری از راه می‌رسیدند، او می‌گوید که این روند برایش «اعتیادآور» شده بود. این مهاجم ۳۳ ساله فصل را با ۶۱ گل برای بایرن مونیخ و ۱۲ گل برای تیم ملی انگلستان به پایان رساند. بر اساس داده‌های «گرادینت اسپورتس» (Gradient Sports)، تعداد استارت‌های سریع (اسپرینت‌ها) و شتاب‌گیری‌های او در هر ۹۰ دقیقه بازی برای بایرن، نسبت به فصل ۲۵-۲۰۲۴ افزایش چشمگیری داشته است.
در فصل جاری نیز او ۱۰ گل برای بایرن و ۶ گل برای انگلستان به ثمر رسانده و آمار مربوط به استارت‌ها و شتاب‌گیری‌هایش باز هم بهبود یافته است. این موضوع دریچه‌ای به ذهنیت کین می‌گشاید؛ تلاشی سیری‌ناپذیر برای پیشرفت شخصی و وسواس نسبت به جزئیات - چه بزرگ و چه کوچک - که همان عاملی بود که دو هفته پیش منجر به دریافت جایزه «توپ طلا» (بالون دور) توسط او شد. به همین دلیل است که در آستانه صد و بیست و ششمین بازی ملی‌اش برای انگلستان - که پنج‌شنبه شب در ورزشگاه ومبلی مقابل کرواسی برگزار می‌شود و او را با عبور از رکورد «پیتر شیلتون» به رکورددار بیشترین بازی ملی در تاریخ تیم ملی مردان انگلستان تبدیل می‌کند - به سختی می‌توان ادعا کرد که او با افزایش سن، بهتر نمی‌شود.

کین نمونه‌ی تمام‌عیار یک ورزشکار حرفه‌ایِ امروزی است که بر هر آنچه در کنترلش باشد، تسلط دارد. حذف شیرینی‌ها، جدیدترین گام در مسیر رژیم غذایی اوست؛ مسیری که بیش از ۱۰ سال پیش، با آغاز همکاری‌اش با «دن سارجنت» — متخصص تغذیه — شروع شد.
وعده‌های غذایی کین توسط «سارجنت» تهیه می‌شد؛ کسی که معتقد است واکنش هر فرد به غذا متفاوت است و همه چیز، از عصاره استخوان ( آب قلم ) گرفته تا بخش‌های سفید روی پرتقال را بررسی می‌کند تا برنامه‌هایی اختصاصی برای هر شخص تدوین نماید. کین از زمان انتقالش از تاتنهام به بایرن در سال ۲۰۲۳، دیگر مستقیماً با سارجنت کار نمی‌کند (او در مونیخ سرآشپز دیگری دارد)، اما همچنان به توصیه‌های او عمل می‌کند.
همه از وسواس کین نسبت به ریکاوری پس از مسابقات، از جمله استفاده از حمام یخ و سونا و مادون قرمز، آگاه هستند. او همچنین اهمیت بسیار زیادی برای کیفیت خواب خود قائل است. آنچه کمتر شناخته شده، عمق رابطه او با پزشک شخصی‌اش، «آلخاندرو الوریاگا کلاراکو» است که در زمینه «طب سوزنی عصبی-عملکردی الکتریکی» تخصص دارد. کین پس از دچار شدن به پارگی شدید عضله همسترینگ در دوران حضورش در تاتنهام (اسپرز) در سال ۲۰۲۰، با توصیه «جاستین رز» (گلف‌باز مشهور)، به این پزشک اسپانیایی مراجعه کرد.
کلاراکو در کانادا مستقر است، اما برای دیدار با کین سفر می‌کند و هر ماه دست‌کم یک هفته را با او می‌گذراند. در این مدت، او روزانه چهار تا پنج ساعت کین را روی تخت درمان می‌کند و با استفاده از سوزن‌های طب‌سوزنی که به یک باتری کوچک متصل هستند، عضلات او را تحریک می‌کند. نقش کلاراکو در کمک به کین برای شناخت بدنش — اینکه چه کارهایی از او برمی‌آید و چه کارهایی نه، و همچنین چگونگی بهبود پس از مصدومیت‌ها — بسیار کلیدی بوده است.

کین با شتاب به سوی ثبت رکوردی تازه در تعداد بازی‌های ملی برای انگلستان پیش می‌رود. او از هر نظر در بهترین فرم خود قرار دارد؛ چه از نظر جسمانی و چه از نظر ذهنی، چرا که به عنوان یک رهبر و سخنران در مجامع عمومی — به‌ویژه در طول سال‌های اخیر که بازوبند کاپیتانی تیم ملی انگلستان را بر بازو داشته — رشد چشمگیری کرده است. در سال ۲۰۱۸، گرت ساوت‌گیت بازوبند کاپیتانی را به‌طور دائم به او سپرد؛ اتفاقی که تحقق رویای دوران کودکی‌اش بود.
کین هرگز پنهان نکرده که تیم ملی انگلستان اولویت اوست؛ دلیل اصلی‌اش هم این است که او از همان دوران کودکی، هوادار پرشور این تیم بوده است. دیدار مقابل کرواسی برای او لحظه‌ای سرشار از احساس خواهد بود و تمام مسیر طی‌شده‌اش در یک آن از برابر چشمانش خواهد گذشت. این مسیر با گلی در نخستین بازی ملی‌اش مقابل لیتوانی در سال ۲۰۱۵ آغاز شد — تنها ۷۹ ثانیه پس از آنکه به عنوان بازیکن تعویضی جایگزین وین رونی شد — و مرور آمار و ارقام در این زمینه خالی از لطف نیست.
از مجموع ۹۱ گل کین — که رکوردی برای تیم ملی انگلستان محسوب می‌شود — ۲۱ گل در تورنمنت‌های بزرگ به ثمر رسیده است: ۱۴ گل در جام‌های جهانی و ۷ گل در جام‌های ملت‌های اروپا. تنها دو بازیکن اروپایی در مجموعِ جام‌های جهانی و جام‌های ملت‌های اروپا، آماری بهتر از او دارند: کریستیانو رونالدو (۲۵ گل) و کیلیان امباپه (۲۳ گل). کین ۱۲ بار در مراحل حذفی این تورنمنت‌ها گلزنی کرده است. همچنین، او ۲۱ پاس گل برای تیم ملی انگلستان ثبت کرده که او را در کنار استیون جرارد، در رتبه دوم فهرست برترین پاس‌دهندگان تاریخ تیم ملی مردان انگلستان قرار می‌دهد؛ فهرستی که دیوید بکام (با ۳۹ پاس گل) در صدر آن جای دارد.

اما بهترین لحظات؟ کین علاقه زیادی به گلی دارد که مقابل لیتوانی به ثمر رساند؛ همچنین گل پیروزی‌بخش لحظات پایانی مقابل تونس در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۱۸ و گلی که در مرحله یک‌هشتم نهایی یورو ۲۰۲۰ پیروزی مقابل آلمان را قطعی کرد. او همیشه می‌گوید یکی از بهترین نمایش‌هایش با پیراهن انگلیس، در دیدار مقابل اوکراین در مرحله یک‌چهارم نهایی همان تورنمنت بود که در آن دو گل به ثمر رساند. اخیراً نیز می‌توان به دو گلی اشاره کرد که تابستان گذشته در مرحله یک‌سی‌ودوم نهایی جام جهانی مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو، سرنوشت بازی را به سود تیمش تغییر داد.
ضربات پنالتی بخش مهمی از داستان حضور کین در تیم ملی انگلیس را تشکیل می‌دهند. آمار او نشان‌دهنده ۲۶ گل و ۵ ضربه از دست‌رفته است؛ هرچند در دیدار نیمه‌نهایی یورو ۲۰۲۰ مقابل دانمارک، او پس از مهار پنالتی‌اش توسط دروازه‌بان، در ریباند موفق به گلزنی شد. تبدیل کردن پنالتی به گل در دیدار نیمه‌نهایی یورو ۲۰۲۴ مقابل هلند، مستلزم تحمل فشاری فوق‌العاده بود؛ همین وضعیت در مورد پنالتی او مقابل مکزیک در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی اخیر نیز صدق می‌کند. اما زخمی که هرگز التیام نخواهد یافت، پنالتی از دست‌رفته در جریان شکست ۲ بر ۱ مقابل فرانسه در مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر است. آیا این بدترین لحظه دوران حرفه‌ای او بود؟ کین در جایی گفته است که حذف در مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی مقابل آرژانتین در تابستان گذشته، تجربه بدتری بوده است.
قرار نبود او هرگز به چنین جایگاهی برسد؛ به آن لحظه‌ی تمام‌عیارِ هالیوودی: بردن توپ طلا، دریافت جایزه از دستان رونالدوی برزیلی، و ایراد یک سخنرانی‌ که عمیقاً احساسات را برمی‌انگیخت. صدایش هنگام ادای احترام به مادرش «کیم» — که اشک در چشمانش حلقه زده بود — و پدرش «پت»، لرزید.

کین هیچ‌وقت در تاتنهام یک بازیکن فوق‌العاده نبود؛ او به صورت قرضی در نوریچ و لستر بازی کرد و دوران سختی را گذراند. به او شک داشتند. درست است که بگوییم او تمام استعدادش را به کار گرفته است؛ فداکاری، زیربنای همه چیز بوده است. با این حال، توانایی خام او همیشه وجود داشته، چیزی که اغلب نادیده گرفته می‌شود. هری ردنپ، سرمربی که اولین بار از کین در ترکیب تاتنهام در سال ۲۰۱۱ استفاده کرد، داستانی از روزهای شکل‌گیری این بازیکن تعریف می‌کند.
این داستان شامل یک بازی پشت درهای بسته در زمین تمرین مقابل بیرمنگام بود که اسکات دن، مدافع میانی آن، در آستانه انتقال به آرسنال بود. بیرمنگام، دن را پس از بازگشت از یک مصدومیت جزئی در تیم خود قرار داد و آرسنال از ردنپ پرسید که آیا می‌توانند برای تماشای بازی بیایند یا خیر. ردنپ گفت: «پت رایس -دستیار سرمربی آرسنال- و استیو رولی -مدیر استعدادیابی- با من تماس گرفتند و من گفتم البته، مشکلی نیست، بیایید اینجا. آرسنال داشت اسکات دن را به خدمت می‌گرفت و فقط می‌خواستند آمادگی جسمانی‌اش را بررسی کنند. برای همین آمدند تا بازی را تماشا کنند و فکر می‌کنم هری آن روز چهار گل زد و آرسنال اسکات دن را به خدمت نگرفت. هری آن روز کاملاً دیوانه‌وار دوید.
کین نمونه‌ی تمام‌عیار یک ورزشکار حرفه‌ایِ امروزی است که بر هر آنچه در کنترلش باشد، تسلط دارد. حذف شیرینی‌ها، جدیدترین گام در مسیر رژیم غذایی اوست؛ مسیری که بیش از ۱۰ سال پیش، با آغاز همکاری‌اش با «دن سارجنت» — متخصص تغذیه — شروع شد
ردنپ می‌گوید: ما همیشه حس می‌کردیم که هری بازیکن بزرگی خواهد شد. البته هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که از همان ابتدا می‌دانست او قرار است رکورددار بیشترین بازی ملی برای انگلستان، بهترین گلزن تاریخ این تیم و برنده توپ طلا شود؛ هر کسی چنین حرفی بزند، بیهوده گفته است. اما ما یقین داشتیم که او پتانسیل تبدیل شدن به یک بازیکن سطح بالا را دارد. البته هیچ‌کس نمی‌دانست دقیقاً تا چه حد پیشرفت خواهد کرد.
وقتی کین در فصل ۱۵-۲۰۱۴ در تاتنهام و تیم ملی انگلستان مطرح شد، عملکردی خیره‌کننده داشت؛ با این حال، برخی تصور می‌کردند که این تنها یک درخشش مقطعی است و به او برچسب «پدیده یک‌فصلی» زدند. اما او در تمام فصل‌های پس از آن نیز درخشان ظاهر شد. شاید بخشی از این تداوم و تکامل، ناشی از این واقعیت باشد که هیچ‌چیز به آسانی در اختیار او قرار نگرفته است؛ ضمن اینکه فروتنی او نیز در این مسیر نقش داشته است.

نام کین هرگز با هیچ‌گونه حاشیه‌ یا رسوایی گره نخورده است؛ شاید بتوان گفت بزرگ‌ترین «نقطه ضعف» او، علاقه شدیدش به پاستیل‌ باشد! وقتی او برنده توپ طلا شد، خوشحالی واقعی و صادقانه‌ای در همه جا دیده می‌شد؛ و این حس تنها محدود به دوستان فوتبالی‌اش نبود. در این میان، واکنش «سون هیونگ‌مین»، هم‌تیمی سابقش در تاتنهام (که اکنون در باشگاه لس‌آنجلس اف‌سی حضور دارد)، بسیار تماشایی بود؛ او به محض شنیدن این خبر، در زمین تمرین باشگاهش با همان سبک و سیاقِ شادی‌های پس از گل، شروع به دویدن کرد.
کین تا کجا پیش خواهد رفت؟ این مسیر چه زمانی به پایان می‌رسد؟ کسی نمی‌داند، اما دو نکته کاملاً روشن است؛ او توانایی آن را دارد که همچنان برای سال‌های متمادی به پیشرفت و درخشش ادامه دهد و مدت‌هاست که دیگر تردید در مورد توانایی‌های او، منطقی به نظر نمی‌رسد.