ریمونتادای جنون‌آمیز رئال مادرید در هفت دقیقه!

عصر کرد - ورزش 3 /باورنکردنی است اما رئال مادرید یک شب دیوانه‌وار دیگر در لیگ قهرمانان خلق کرد: این بار کامبکی به سبک آقای خاص!
رئال مادرید فاصله زیادی با حواشی و جنجال‌های همیشگی‌اش در لالیگا داشت و در نهایت، بار دیگر به تاریخ پرافتخارش در لیگ قهرمانان اروپا وفادار ماند. این تاریخ با جاودانگی در این رقابت‌ها گره خورده است. این تیم پس از نمایشی غیرقابل توضیح در سه‌چهارم ابتدایی مسابقه در رم، در دقایق پایانی با نمایشی قهرمانانه و به سبک فراطبیعی خودش بازگشت. هیچ تیمی نمی‌تواند تا این اندازه خوب نقش یک تیم از پیش شکست‌خورده را بازی کند!
در ابتدا ستاره‌های رئال ناامیدکننده ظاهر شدند و ژوزه مورینیو حتی عملکرد ضعیف‌تری داشت و که در نهایت ترکیبی بسیار بهتر از ترکیب اولیه‌اش را به میدان فرستاد: بدون وینیسیوس و با حضور گولر، برناردو سیلوا، اسپی و اندریک.
ترسیم تصویری دقیق از این تیم دشوار است؛ تیمی که نه خلاقیت چندانی دارد و نه از شدت و پویایی لازم برخوردار است و اگر ویژگی شاخصی داشته باشد، توانایی گلزنی آن است. البته هر تیمی که کیلیان امباپه را در اختیار داشته باشد، می‌تواند چنین ویژگی‌ای داشته باشد. با این حال، برنامه بازی رئال همچنان مبهم است؛ بدون یک مسیر مشخص، با ایده‌های پراکنده و برنامه اجرایی بسیار محدود. اما این تیم آن‌قدر بازیکن باکیفیت و تاریخ پرافتخار دارد که بتواند یک فاجعه را به حماسه تبدیل کند و مسابقه‌ای را که در دقیقه ۸۲ با نتیجه ۳-۱ عقب بود، صرفاً با روحیه سرکشی و تسلیم‌نشدن به سود خودش تمام کند.
مورینیو در ورزشگاه المپیک رم که زمانی خانه‌اش بود، با ترکیبی به میدان رفت که از نظر رعایت ملاحظات مختلف قابل قبول به نظر می‌رسید، اما در حق آردا گولر بی‌انصافی شده بود. او همچنان در جایگاه ضعیف‌ترین حلقه زنجیره تیم قرار دارد. بلینگام و امباپه غیرقابل جایگزین هستند و دیومانده نیز پس از گلزنی مقابل ویارئال، با قیمت نجومی‌اش وارد ترکیب شده بود. نیمکت‌نشینی دوباره وینیسیوس می‌توانست اتفاقی جنجالی باشد؛ به‌خصوص با توجه به اینکه او در چهار مسابقه آینده لالیگا غایب خواهد بود. البته غیبت او اکنون می‌تواند خبر خوبی برای تیم باشد.
از طرف دیگر، مورینیو معتقد است چنین ترکیب هجومی‌ای به دو هافبک تدافعی در پشت سر نیاز دارد؛ والورده و شوامنی. به همین دلیل جایی برای گولر، که تنها ایرادش از دست دادن توان بدنی پس از گذشت یک ساعت از مسابقه است، یا برناردو سیلوا باقی نمی‌ماند. اتفاقات دقایق پایانی اما باعث شد مورینیو به اشتباه خود پی ببرد.
نبردی به سبک رومی‌ها
رم همان تیمی بود که جان‌پیرو گاسپرینی همیشه دوست دارد؛ تیمی متعلق به آخرین عاشقان رمانتیک فوتبال ایتالیا که به‌جای دفاع اتوبوسی، به دنبال یک نبرد تمام‌عیار و پرگل هستند. رئال مادرید که در سال‌های اخیر بارها با آتالانتای گاسپرینی روبه‌رو شده بود و مورینیو نیز در سه تقابل مستقیم اخیرش نتوانسته بود او را شکست دهد، شناخت خوبی از این تیم داشت.
رم با سه مدافع میانی، دو مدافع کناری بسیار هجومی (با حضور ناهوئل مولینا در سمت چپ)، دو هافبک هجومی و یک مهاجم آماده به نام دونیل مالن وارد زمین شد. تمام بازیکنان رم از همان ابتدای بازی موظف بودند حریف را به‌صورت نفر به نفر پرس کنند و کل تیم برای این کار وارد زمین حریف می‌شد.
این‌ها صرفاً حرف و شعار نبود. نخستین موقعیت جدی رم با شوتی از سوی یک مدافع میانی، یعنی هروموسو، از پشت محوطه جریمه شکل گرفت. شاید چنین ضربه‌ای مقابل هر دروازه‌بان دیگری به گل تبدیل می‌شد، اما تیبو کورتوا یک دروازه‌بان معمولی نیست.
مسابقه شبیه نبردهای رومی با شمشیر و زره بود، کاملاً رفت‌وبرگشتی، چرا که رم هرچه در حمله به دست می‌آورد، در دفاع از دست می‌داد. معمولاً تعداد گل‌هایی که این تیم دریافت می‌کند، بیشتر از گل‌هایی است که به ثمر می‌رساند. به نظر می‌رسید این بار هم همین اتفاق رخ خواهد داد؛ چرا که رم با تکیه بر بازی‌سازی خوب دیبالا، بازیکنی بااستعداد که هرگز به جایگاه یک ستاره بزرگ نرسیده است، به همراه سوله و توپ‌گیری‌های مداوم کنه و دی‌رون، رئال را در زمین خودش محاصره کرده بود؛ تا اینکه کنه مصدوم شد و از زمین بیرون رفت.
از گل تا گل
تیم مورینیو که به انتظار کشیدن عادت کرده و همچنان در پرس کردن مشکلات زیادی دارد، در برابر شروع شجاعانه و قاطعانه حریف کاملاً غافلگیر شد. رم نیز با گل مارتن ده‌رون مزد برتری‌اش را گرفت. شوت محکم او پس از برخوردی سرنوشت‌ساز به مالن تغییر مسیر داد و کورتوا را مغلوب کرد.
مالن کمی بعد و پس از اشتباه فاحش دیومانده، فرصت داشت گل دوم را هم به ثمر برساند، اما این بار نتوانست دروازه‌بان بلژیکی را غافلگیر کند. کورتوا با ناباوری به زمین نگاه می‌کرد و انگار در مقابلش ۱۰ بازیکن سفیدپوش زامبی‌وار ایستاده بودند!
به همین دلیل، گل کیلیان امباپه که بازی را به تساوی کشاند، اتفاقی واقعاً غیرمنتظره بود. مهاجم فرانسوی که راه رسیدن به دروازه را به‌خوبی بلد است، از اشتباه هروموسو در دفع توپ استفاده کرد، زودتر از او به توپ رسید و موفق شد اتفاقی مشابه گل ده‌رون را رقم بزند. شوت خوب امباپه پس از برخوردی خطرناک به مانچینی تغییر مسیر داد و مهار آن غیرممکن شد. برای پیدا کردن نخستین اثرگذاری امباپه در مسابقه، باید به سراغ تور دروازه می‌رفتیم. این اتفاق بیش از حد برای او تکرار می‌شود.
رئال مادرید که تحت فشار قرار داشت و هنگام نداشتن توپ تا حدودی تنبل به نظر می‌رسید، دوباره به نقطه شروع مسابقه برگشت و فرصت تازه‌ای برای خود ایجاد کرد. حتی مدتی هم عملکرد بهتری داشت؛ دیومانده چند حرکت تکنیکی قابل توجه انجام داد و بلینگام نیز با شوتی نزدیک به گل، خطرساز شد. با این حال، نیمه نخست در همان جایی به پایان رسید که مسابقه از آن آغاز شده بود: محوطه جریمه کورتوا.
حمله بیشتر، رئال بهتر
مورینیو برای امتحان کردن راهکاری متفاوت، جای وینگرهایش را تغییر داد. دیومانده به سمت چپ رفت تا شاید به کوکوریا کمک کند؛ چرا که دومفریس در سمت دیگر حتی شرایط بدتری داشت. وینیسیوس نیز به سمت راست منتقل شد. او در شرایط فعلی دیگر نمی‌تواند برای بازی کردن در یک سمت خاص شرط بگذارد.
وینیسیوس حتی نباید آن‌قدر بی‌احتیاطی می‌کرد که در شرایطی که تیم آرایش دفاعی مناسبی نداشت، با یک حرکت نمایشی و ضربه پشت پا توپ را از دست بدهد. این اشتباه زمینه‌ساز گل دوم رم شد. توپ ابتدا از رودریگو مورا عبور کرد و سپس دونیل مالن با شوتی زیبا توپ را به سمت دروازه فرستاد. توپ پس از برخورد به والورده تغییر مسیر داد و کورتوا دیگر نتوانست آن را مهار کند. مورینیو از روی نیمکت با حرکات نمایشی به این اشتباه واکنش نشان داد که مقدمه تعویضی تنبیهی و فوری بود.
رئال مادرید به سمت یک فاجعه پیش می‌رفت. در شرایطی که نظم تیمی‌اش کاملاً از بین رفته بود، سوله بدون هیچ مزاحمتی پاس عمقی‌ای برای مالن فرستاد و مهاجم هلندی برای دومین بار کورتوا را مغلوب کرد.
تنها پس از این اتفاق و زمانی که تقریباً همه‌چیز از دست رفته بود، مورینیو بالاخره ترکیبی طبیعی‌تر به میدان فرستاد؛ با حضور گولر، انتقال والورده به پست مدافع کناری (پستی که احتمالاً از این به بعد بیشتر او را در آن خواهیم دید) و حضور اندریک در سمت راست خط حمله.
کمی بعد، مورینیو تمام مهره‌های هجومی باقی‌مانده‌اش، یعنی برناردو سیلوا و اسپی، را هم وارد زمین کرد. از آن لحظه بود که یک غول اروپایی ظاهر شد تا با بازگشتی قهرمانانه، نتیجه را به تساوی بکشاند.
گولینی دو ضربه امباپه را مهار کرد، اما شرایط اضطراری به‌تدریج جای خود را به شور و هیجان داد. اسپی بار دیگر نشان داد که می‌تواند بازیکنی سرنوشت‌ساز باشد و یکی از گل‌های رئال را به ثمر رساند. اندریک هم که با انرژی فراوان وارد زمین شده بود، گل تساوی را به نام خود ثبت کرد.
رئال مادرید در نهایت حتی موفق شد با گل رودیگر به پیروزی برسد. این پیروزی با ترکیب نهایی تیم به دست آمد که ارزش بالای مهره‌های رئال را به نمایش گذاشت و در عین حال، اشتباهات سرمربی این تیم را در انتخاب ترکیب اولیه بیش از پیش آشکار کرد.