عصر کرد - فارس / بانوی کرمانشاهی پس از انتشار ۶۳ عنوان کتاب، نخستین دیوان شعرش را با نام «پرواز پرستو به سوی نور» منتشر کرده است؛ مجموعه‌ای که ریشه در دل‌نوشته‌های نوجوانی او دارد و حالا پس از سال‌ها، راه خود را به سوی مخاطبان باز کرده است.
بعضی کلمات سال‌ها در گوشه‌ای از زندگی می‌مانند؛ در دفترهایی قدیمی، در خلوت شبانه یا میان خاطرات روزهایی که کسی جز نویسنده از آن‌ها خبر ندارد. گاهی اما زمان از راه می‌رسد، سکوت کنار می‌رود و آنچه روزی فقط برای دل نوشته شده بود، راهش را به سوی کتاب و مخاطب باز می‌کند.
برای پرستو پرژک، نویسنده، پژوهشگر، شاعر و استاد دانشگاه در حوزه ادبیات فارسی، «پرواز پرستو به سوی نور» روایت همین عبور است؛ مجموعه‌ای که به گفته او، ریشه در نوشته‌هایی دارد که از حدود ۱۳ یا ۱۴ سالگی برای خودش می‌نوشت.
این نوشته‌ها سال‌ها در کنار او ماندند تا اینکه جنگ تحمیلی ۱۲روزه فرصتی شد برای بازگشت به آن‌ها، گردآوری‌شان و انتشار نخستین دیوان شعرش.این کتاب حدود ۲۵۰ صفحه دارد و نزدیک به ۲۰۰ قطعه شعر کوتاه و بلند را در خود جای داده است؛ اثری که در انتشارات ارشک تهران به چاپ رسیده و برای نویسنده‌اش، پس از سال‌ها فعالیت علمی و پژوهشی، تجربه‌ای متفاوت به شمار می‌رود.پرژک در توضیح حال‌وهوای کتابش می‌گوید: «این کتاب صدای قدم‌هایی است که از سکوت عبور کردند.»
جمله‌ای که در پیشگفتار مجموعه آمده و شاید بتوان آن را کلید ورود به جهان شعرهای او دانست؛ جهانی که در آن، تجربه‌های شخصی به کلمه تبدیل می‌شوند و کلمه‌ها راهی برای جست‌وجوی معنایی عمیق‌تر پیدا می‌کنند.
پرستو؛ نماد روحی که راه بازگشت را می‌شناسد
چرا «پرواز پرستو به سوی نور»؟ پاسخ پرژک در سه واژه خلاصه می‌شود: پرستو، پرواز و نور؛ سه نماد که در نگاه او، هرکدام بخشی از سفر درونی انسان را روایت می‌کنند.
او پرستو را نماد روح و آزادی می‌داند؛ پرنده‌ای که مسیرش را می‌شناسد و بازگشت را از یاد نمی‌برد.پرواز برای او، عبور از محدودیت‌های دنیای مادی و حرکت به سوی کمال است و نور، نشانه‌ای از حقیقت، عشق، آرامش و پیوند انسان با خالق.پرژک معتقد است؛ گاهی شعر تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست، بلکه پناهگاهی برای روحی است که میان تاریکی و روشنایی، در جست‌وجوی راه خود می‌گردد. به همین دلیل، در شعرهای این مجموعه، نمادها فقط معنای ظاهری ندارند؛ پشت هر تصویر، لایه‌ای از معنا و برداشتی عرفانی پنهان شده است.
او برای توضیح این نگاه، از مولانا و عطار یاد می‌کند؛ شاعرانی که مفاهیم عمیق عرفانی را در قالب نمادها و تصویرها بیان کرده‌اند. پرژک می‌خواهد این میراث معنایی را در زبانی نزدیک به شعر معاصر بازآفرینی کند؛ زبانی که به گفته او، به نثر نزدیک است، اما ریشه در تجربه‌های احساسی و تأملات درونی دارد.
از تاریکی تا روشنایی؛ جست‌وجوی معنای زندگی
در جهان «پرواز پرستو به سوی نور»، نور صرفاً روشنایی نیست؛ نمادی از حقیقت، آرامش و بیداری روح است. پرژک با تکیه بر نگاه عرفانی و باورهای دینی خود، مسیر زندگی انسان را سفری برای شناخت خویشتن و حرکت به سوی کمال می‌بیند؛ سفری که دشواری‌ها و تاریکی‌ها نیز بخشی از آن هستند.
او به مفاهیم قرآنی درباره نور و روح اشاره می‌کند و معتقد است؛ انسان باید روشنایی درونی خود را کشف کند. در این نگاه، زندگی فرصتی برای رشد و شناخت است و رسیدن به آرامش، از مسیر آگاهی و عبور از تجربه‌های دشوار می‌گذرد.یکی از عبارت‌های کتاب چکیده‌ای از همین اندیشه است: «نور، معجزه پس از تاریکی است؛ باید از هزار تاریکی بگذری تا بفهمی چقدر به نور نیاز داری؛ باید بشکنی تا ساخته شوی.»این سطرها، بی‌آنکه رنج را انکار کنند، بر امکان برخاستن دوباره تأکید دارند؛ نگاهی که امید را نه در نادیده گرفتن دشواری‌ها، بلکه در یافتن راهی برای ادامه دادن جست‌وجو می‌کند.
پرژک می‌گوید: بسیاری از شعرهای مجموعه حاصل لحظه‌هایی بوده‌اند که ناگهان به ذهنش رسیده‌اند و او آن‌ها را روی کاغذ آورده است. به تعبیر خودش، این کلمات صرفاً گردآوری نشده‌اند، بلکه از تجربه‌ها و احساساتش برخاسته‌اند؛ تجربه‌هایی که بعدها در قالب یک مجموعه، معنایی تازه پیدا کرده‌اند.
۶۳ کتاب علمی و پژوهشی؛ یک دیوان شعر
«پرواز پرستو به سوی نور» نخستین کتاب شعر پرژک است، اما آغاز فعالیت نوشتاری او نیست. او می‌گوید: پیش از انتشار این مجموعه، 146 مقاله در پایگاه علمی civilica سیویلیکا، 123 مقاله ثبت در پایگاه علمی (علم نت)، چندین مقاله علمی در شبکه ی علمی ایران مقالات در پایگاه های علمی confpaper،noormage، چاپ و نشر ایران، magiran، دانشنامه علوم انسانی و... و همچنین ۶۳ عنوان کتاب در داخل کشور منتشر کرده که بخش مهمی از آن‌ها در حوزه‌های علمی و تخصصی، روان‌شناسی، دین و دفاع مقدس قرار می‌گیرند.او همچنین از چهار کتاب بین‌المللی سخن می‌گوید که در انتشارات لمبرت آلمان منتشر شده‌اند و می‌افزاید: دو کتاب از آثارش به ۱۳ زبان ترجمه شده‌اند و نسخه‌هایی از آن‌ها به کتابخانه‌هایی در کشورهای مختلف اروپایی راه یافته است. دو اثر دیگرش نیز در این مسیر قرار داشته‌اند، اما روند انتشار آن‌ها با محدودیت‌های ناشی از تحریم‌ها روبه‌رو شده است.او می‌گوید؛ به دلیل محدودیت‌های مرتبط با تحریم، درآمد حاصل از فروش این آثار به او نمی‌رسد و طبق توضیحی که دریافت کرده، به نهاد دیگری در اروپا واریز می‌شود.پرژک می‌گوید: چند ماه است که انتشار برخی آثارش در خارج از کشور بلاتکلیف مانده و این وضعیت تحریم ها، فعالیت نویسندگان ایرانی را با دشواری روبه‌رو کرده است.
او این محدودیت‌ها را مانعی در مسیر معرفی و بهره‌مندی مالی از آثارش می‌داند؛ مسئله‌ای که به گفته او، در کنار دغدغه‌های ادبی، بخشی از تجربه فعالیت حرفه‌ای‌اش شده است.با این همه، ترجیح او همچنان روشن است: دوست دارد آثار و شیوه ادبی‌اش در ایران شناخته شوند و نامش در جایگاه نویسنده‌ای ایرانی باقی بماند.او می‌گوید: برخی دوستانش پیشنهاد کرده‌اند مسیر ثبت آثار و کسب درآمد را در اروپا دنبال کند، اما خودش مایل است دستاورد ادبی‌اش در کشورش معرفی شود.
وقتی نویسنده برای چاپ کتاب از دارایی‌اش می‌گذرد
انتشار کتاب برای پرژک تنها یک فعالیت حرفه‌ای نیست؛ او از نوشتن و چاپ آثارش به‌عنوان یکی از راه‌های رسیدن به آرامش یاد می‌کند.به گفته او، برای تأمین هزینه کتاب‌هایش از دارایی شخصی استفاده کرده و حتی طلاهایش را فروخته است؛ زیرا برایش مهم است نوشته‌هایی که سال‌ها در ذهن و دفترهایش مانده‌اند، فرصت انتشار پیدا کنند.او باور دارد هر انسانی راهی برای رسیدن به آرامش دارد و برای خودش، نوشتن، انتشار کتاب و انجام پژوهش چنین جایگاهی دارد. این نگاه، توضیح می‌دهد چرا با وجود دشواری‌های مالی و محدودیت‌های انتشار، همچنان برای به ثمر رساندن پروژه‌های ادبی‌اش تلاش می‌کند.پرژک در کنار انتشار کتاب‌هایش، بر ثبت و مستندسازی آثار نیز تأکید دارد.او می‌گوید برای بررسی میزان همانندی متن‌هایش، فایل آثار را به سامانه ایرانداک فرستاده و نتیجه بررسی کتاب‌هایش را بدون همانندی گزارش‌شده توصیف می‌کند. به گفته او، نگهداری این مستندات می‌تواند در آینده برای اثبات اصالت اثر و پاسخ‌گویی به ادعاهای احتمالی درباره سرقت ادبی مفید باشد.