عصر کرد - فوتبالی / چسب‌های کوچکی که در تمرینات بایرن مونیخ روی گوش بعضی بازیکنان دیده می‌شود، بخشی از سیستم پایش فیزیولوژیک تیم است؛ روشی که با نمونه‌گیری خون از نرمه گوش، به کادر فنی برای تنظیم دقیق‌تر فشار تمرین کمک می‌کند.
بایرن مونیخ برای کنترل دقیق‌تر شرایط بدنی بازیکنانش از یکی از روش‌های رایج در علم تمرین حرفه‌ای استفاده می‌کند. در برخی جلسات، از نرمه گوش بازیکنان مقدار بسیار کمی خون گرفته می‌شود و سپس محل نمونه‌گیری با چسب کوچکی پوشانده می‌شود؛ همان چیزی که در تصاویر تمرینات توجه هواداران را جلب کرده است. یکی از اصلی‌ترین شاخص‌هایی که از این نمونه‌ها بررسی می‌شود، سطح لاکتات خون است. اندازه‌گیری لاکتات به متخصصان کمک می‌کند بفهمند بدن بازیکن در شدت‌های مختلف تمرین چه واکنشی نشان می‌دهد و آستانه‌های تمرینی هر فرد کجاست. این اطلاعات می‌تواند برای شخصی‌سازی فشار تمرین و جلوگیری از بارگذاری بیش از حد مورد استفاده قرار گیرد.
در بایرن تنها لاکتات بررسی نمی‌شود و در برخی موارد شاخص‌هایی مانند کراتین کیناز (CK) نیز اندازه‌گیری شده‌اند؛ فاکتوری که می‌تواند اطلاعاتی درباره میزان فشار عضلانی واردشده به بازیکن در اختیار کادر پزشکی قرار دهد. در ماه اوت نیز هنگام تمرین بازتوانی تیم بایندر، بازیکن جوان بایرن، مستقیماً از گوش او خون گرفته شد تا مقادیر لاکتات و CK بررسی شود.
نرمه گوش برای چنین آزمایش‌هایی انتخاب مناسبی است، زیرا نمونه‌گیری از آن سریع است و تنها به یک قطره خون نیاز دارد. سپس نتایج در کنار داده‌هایی مانند سرعت، ضربان قلب و میزان بار تمرینی بررسی می‌شوند تا وضعیت هر بازیکن به شکل فردی ارزیابی شود.
البته برخلاف برداشت اولیه، این روش یک اختراع کاملاً جدید در بایرن نیست. آزمایش‌های لاکتات سال‌هاست در ورزش حرفه‌ای استفاده می‌شوند و خود بایرن نیز پیش از شروع فصل جدید، بازیکنانش را تحت مجموعه‌ای از تست‌های پزشکی و عملکردی قرار داده بود. تفاوت اصلی، استفاده مداوم‌تر از این داده‌ها در جریان بعضی جلسات تمرینی و تنظیم جزئی‌تر فشار کار است.
در واقع آن چسب کوچک روی گوش، نشانه یک جزئیات ساده پزشکی نیست؛ پشت آن مجموعه‌ای از داده‌ها قرار دارد که می‌تواند به کادر فنی بایرن کمک کند تشخیص دهد چه بازیکنی آمادگی فشار بیشتر را دارد و چه کسی باید با شدت پایین‌تری تمرین کند.