عصر کرد - ایسنا / «پیتر هگمان» برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۶ در مصاحبه با وب‌سایت نوبل پرایز گفت وقتی از او پرسیده می‌شود که برای بهبود اپتوژنتیک چه چیزی به نسل جوان ارائه می‌دهد، پاسخش همیشه این است که آنها نباید روی بهبود اپتوژنتیک کار کنند، بلکه باید روی موضوع جدیدی کار کنند.
جایزه نوبل پزشکی امسال به طور مشترک به «کارل دایسروث»، «پیتر هگمان» و «گئورگ ناگل» برای اکتشاف در زمینه کانال‌های یونی کنترل‌شونده با نور و اپتوژنتیک اهدا شد.
«آدام اسمیت»(Adam Smith) از وب‌سایت نوبل پرایز طی یک تماس تلفنی با هگمان درباره احساس او نسبت به برنده شدن جایزه نوبل صحبت کرد.
هگمان: سلام.
اسمیت: سلام. با پیتر هگمان صحبت می‌کنم؟
هگمان: بله، خودم هستم.
اسمیت: عالی است. من آدام اسمیت هستم و از وب‌سایت نوبل پرایز تماس می‌گیرم. دریافت جایزه نوبل را صمیمانه تبریک می‌گویم.
هگمان: بله، سپاسگزارم. واقعاً تحت تأثیر قرار گرفته بودم.
اسمیت: چطور متوجه شدید که جایزه اهدا شده است؟
هگمان: یک ایمیل از شخصی ناشناس دریافت کردم که در آن نوشته بود: «با من تماس بگیر. موضوع مهمی برایت دارم.» ابتدا توجهی نکردم، اما بعد در گوشه‌ای از ذهنم متوجه شدم که پیش‌شماره آن ۰۰۳۶ است و از تجربیات قایقرانی‌ام به یاد آوردم که این پیش‌شماره مربوط به سوئد است. با خودم گفتم: «سوئد؟ این غیرعادی است.» بنابراین، با دقت بیشتری بررسی کردم و با آن شخص تماس گرفتم. او رئیس کمیته نوبل بود.
اسمیت: داستان خوبی بود.
هگمان: بله و او کمی پیش از ساعت ۱۱ به من زنگ زد. بنابراین فاصله زمانی زیادی بین تماس او و اعلام جایزه وجود نداشت.
اسمیت: و اولین فکری که هنگام شنیدن خبر به ذهنتان رسید، چه بود؟
هگمان: احساس غرق شدن در حجم کار و هیجان به آدم دست می‌دهد. من با دوستان و همکاران نزدیکم گرد هم آمدیم. ما مدت‌ها روی این مسئله کار کردیم تا بتوانیم آن گیرنده نوری را در جلبک سبز شناسایی کنیم و سپس آن را در حوزه علوم اعصاب به کار بگیریم. از این که می‌توانستم این موضوع را با دوستانم در میان بگذارم، بسیار خرسند بودم. بله، قطعاً وقتی چنین خبری را می‌شنوید، باورنکردنی است، اما برای درک کامل آنچه رخ داده، به کمی زمان نیاز دارید.
اسمیت: می‌توانم تصور کنم که این رویداد، جشن همکاری شماست؛ اما در عین حال، تجلی کنجکاوی فردی شما نیز است، زیرا توانایی جلبک «کلامیدوموناس» (Chlamydomonas) در یافتن نور، ذهن شما را به خود مشغول کرده بود و می‌خواستید از سازوکار آن سر درآورید؛ آن هم در شرایطی که این جست‌وجو یک مسیر دشوار بود.
هگمان: در واقع خیر، زیرا نخستین مقاله درباره این موضوع در سال ۱۸۶۶ توسط دانشمندی روسی منتشر شد که روی «لامموناس»(Lamemonas) موجود در آب رودخانه «نوا»(Neva) در سن‌پترزبورگ مطالعه می‌کرد. این مقاله به زبان آلمانی و در نشریه‌ای فرانسوی‌زبان چاپ شده بود که در همان شهر سن‌پترزبورگ منتشر می‌شد. این موضوع برای مدتی طولانی یک پرسش بی‌پاسخ باقی مانده بود و آن دانشمند بدون دسترسی به نیروی برق، روی این موجود مطالعه می‌کرد. از این رو، کیفیت بالای آزمایش‌های او در آن دوران واقعاً شگفت‌انگیز بود.
اسمیت: بله، این موضوع صرفاً بر اهمیت مطالعه همه جنبه‌های طبیعت تأکید می‌کند؛ این که حتی از همین جلبک‌های سبز هم می‌توان به نکته‌های جالبی پی برد و حس کنجکاوی را برانگیخت.
هگمان: جالب است. بله، اولین اظهارنظر مجله «ساینس»(Science) را به خوبی به خاطر دارم که در آن، کانال یونی «پونکوم»(Ponkum) را مطرح کردند و جامعه علمی اصلاً از این موضوع استقبال نکرد.
اسمیت: نباید به بخش‌های دیگر طبیعت چندان با دید تحقیر نگاه کنی.
هگمان: بله.
اسمیت: عجب داستانی! داستان فوق‌العاده‌ای است.
هگمان: بله و خیلی از روزنامه‌نگاران از من می‌پرسند که برای بهبود اپتوژنتیک چه چیزی به نسل جوان ارائه می‌دهم و پاسخ من همیشه این است که آنها نباید روی بهبود اپتوژنتیک کار کنند، بلکه باید روی موضوع جدیدی کار کنند.
اسمیت: چه توصیه خوبی! بله. از طبیعت یا چیزهای جدید الهام بگیر و برو و خطر کن. بله.
هگمان: بله. موجودات جالب بسیاری وجود دارند که می‌توانی آنها را مطالعه کنی.
اسمیت: بسیار خب. واقعاً و از صمیم قلب از شما سپاسگزارم که وقت گذاشتید و با من صحبت کردید. ادامه روزتان خوش.
هگمان: بسیار خب. خیلی سپاسگزارم.
اسمیت: سپاسگزارم. فعلا خدانگهدار.